Zaterdag 14 mei was D-Day voor menig elftal. Zo moest het eerste winnen om niet rechtstreeks te degraderen (prima 4-0 overwinning op TKB), liet het reeds gedegradeerde 2e zien wel degelijk te kunnen voetballen met een 6-1 overwinning op Genemuiden, maar kwam de spanning toch echt van veld 2. Daar speelde het 3e elftal een wedstrijd tegen Velocitas.

Bij winst of een gelijk spel was het kampioenschap binnen en dus waren de supporters in grote getale op deze wedstrijd af gekomen. Het was dringen geblazen om een plekje te bemachtigen met vrij uitzicht op deze helden, en toen iedereen zijn felbegeerde plaatsje had gevonden kon de wedstrijd beginnen.

Een vrij zenuwachtig begin van het derde maar de 1-0 liet niet al te lang op zich wachten. Michiel (exsteert) frommelde de bal langs de Velo-doelman en liet de supporters ontploffen van vreugde. Dat een kampioenswedstrijd nooit de beste wedstrijd van het seizoen is, werd snel duidelijk toen de Groningers de 1-1 snoeihard achter doelman Bijker schoten. 1-1 en de zenuwen gierden door menig lijf. Toch herpakte het derde zich en liep het nog voor de rust uit naar 3-1, mede door een vrije trap van de inmiddels toch wel specialist te noemen Jan Kees Tel. Na de rust een nog steeds wat rommelig duel, waarbij het derde weigerde de fouten van de telkens naar de bal grabbelende keeper van Velo af te straffen en Velo simpel de kwaliteit ontbeerde om de aansluitingstreffer te maken. Aanvoerder Hanko merkte ook dat de concentratie ver beneden peil was en zette de mannen nog eens op scherp. Dit was nodig en 10 minuten voor tijd maakte topschutter Richard aan alle onzekerheid een einde door de 4-1 binnen te schieten. Dit was ook het sein voor voorzitter Timmer om een boeket bloemen te voorschijn te toveren, want nu was de buit wel binnen.

Heel even moest ik terugdenken aan vroeger, waarbij je als kampioen (het hele elftal wel te verstaan) getrakteerd werd op patat met wat drinken.............!! Maar goed, tijden van recessie zullen we maar denken. Na het laatste fluitsignaal een oorverdovende orkaan van gejuich van alles en iedereen die het derde een warm hart toe draagt. KAMPIOENEN!! Nadat er een heuse cup werd uitgereikt en er een kampioensshirt werd aangetrokken (goed geregeld Camel)werden er de nodige kratjes bier aangerukt om de feestvreugde nog meer te vergroten. En toen was het, na het douchen, wachten op de bus. Letterlijk dus, het kon er wel 1 van de GADO wezen. Rond 4 uur kon er dan toch begonnen worden aan de eretocht door Assen. In een rode semi-cabriobus werd eerst de plaatselijke super uit Peelo nog even snel van zijn laatste kratjes bier ontdaan alvorens er koers werd gezet richting het Achillesterrein om daar de nummer 2 van de competitie nog even duidelijk te maken dat er maar 1 team de beste was in deze competitie. Een sportieve geste van de Achillianen, die spontaan naar buiten kwamen om hun meerdere te erkennen en te feliciteren, kwam er in de vorm van een kratje Dommelsch. Niet alleen als beloning voor het 3e, maar ook om er zeker van te zijn dat de LTC-kampioenen zondags met barstende koppijn op zouden staan. Van daar uit werd er via het centrum koers gezet richting die andere concurrent in de stad, ACV. Bij de nummer 3 van de competitie werd de kampioenscup volgegoten met bier, en dat voor maar 1 euro (ook hier bedankt voor de sportieve medewerking) en daarna werd de rit afgesloten met de terugreis naar LTC. Onder applaus van de daar nog aanwezigen werd het feestje verder stevig voortgezet. Nadat Richard de beker als topscoorder had ontvangen werd ook de innerlijke mens niet vergeten en werden de shoarmaboeren en pizzakoeriers ontboden om de lege magen te vullen. Al met al een topseizoen voor het derde met als heerlijke afsluiting het Kampioenschap. Ik denk dat ik namens alle LTC-ers spreek als ik jullie van harte feliciteer met dit resultaat en al vast veel succes toe wens voor volgend seizoen. Misschien zit er weer een nieuw kampioenschap in het vat!!

Gegroet, en o ja, aspro-bruis helpt niet!!